شعر 22 | هر که شد ز اهل قبله بر تو پدید

هر که شد ز اهل قبله بر تو پدید

که به آورده نبی گروید

گرچه صد بدعت و خطا و خلل

بینی او را ز روی علم و عمل

مکن او را به سرزنش تکفیر

مشمارش ز اهل نار و سعیر

ور ببینی کسی ز اهل صلاح

که رود راه دین صباح و رواح

از مناهی شود بکل یک سوی

با اوامر نهد بکلی روی

کند از فرض ها و نافله ها

سوی عقبی روانه قافله ها

به یقین اهل جنتش مشمار

ایمن از روز آخرش مگذار

مگر آن کس که از رسول خدا

شد مبشر به جنت المأوی

گرچه ده کس بود به آن مشهور

اندر آن ده مدارشان محصور

زانکه جمعی ز آل پاک سرشت

هم بشارت رسیدشان به بهشت

شعر 22 | هر که شد ز اهل قبله بر تو پدید

پرسش‌های پرتکرار

دیوان {{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poetSubtitle }}

کوتاه دربارهٔ شاعر

کتاب‌ها

زندگی‌نامه {{ poet.nickname || poet.name }}

{{ catTitle }}

{{ card.heading || card.title || "غزل حافظ" }}

تعبیر

تعبیر عامیانه

تعبیر نو

عشق و دل

کار و زندگی

توصیه

معنی شعر

حس همین لحظه

{{ hopePoem.heading || hopePoem.title }}

تعبیر شما از این فال

فال‌های امروز

{{ poemHeading }}