غزل 418 | وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد
وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد
کشته آن غمزه را از خاک نشتر می‌دمد
می‌زند تیغ قدت در باغ با سرو سهی
بید را زان رو به جای برگ خنجر می‌دمد
کس نیابد بوی راحت از دل محنت کشم
آری آن ریحان ازین ویرانه کمتر می‌دمد
مردم چشمم خیال خواب چون بندد دگر
کز خیال آن مژه خارش ز بستر می‌دمد
کی شود پاک از گیاه غم مرا کشت امید
کِش ز یک جا می‌کَنَم صد جای دیگر می‌دمد
از فسون خوان شد فزون سوز من آن دم‌ها که او
بر دل من می‌دمد گویی در اخگر می‌دمد
زنده شو جامی که جانبازان تیغ هجر را
از فروغ روی جانان صبح محشر می‌دمد
فرم نو
تعبیر شما از این فال
نظر شما برای دیگران و برای بهتر شدن تعبیر خیلی مهم است. چند جمله بنویسید.
هنوز نظری تأیید نشده. اول شما بنویسید.
{{ c.body }}