جامی

شمارهٔ ۷۹

غزلیات

طوبی که به سدره سربلند است
پیش قد تو نیازمند است

با خط تو سبزه گر زند لاف
از غنچه سزای ریشخند است

عمری تو و زلف با تو همسر
پیمودن عمر را کمند است

تا دیده لبت سر تواضع
پیشت به زمین نهاده قند است

الطاف تو نشمرم که داند
انفاس حیات را که چند است

در گوش نماند جای پندم
ای همنفسان چه جای پند است

از هر قدمی به دوست راهیست
جامی منشین که راه بند است

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}