شمارهٔ ۱۲۳

غزلیّات

تیری کز آن دو غمزه‌ی پرفن برون جهد
تنها نه از دلم که ز آهن برون جهد

هر ساعتی به موج دگرگون در اوفتم
از سیل دیده ام که ز دامن برون جهد

زین سان که در شکنجه‌ی هجران در اوفتم
بیم است جان خسته که از تن برون جهد

هر صبح و شام کلّه ببندد بر آسمان
این دود آه من که ز روزن برون جهد

گفتم حدیثی از دهن خویشتن بگوی
گفت این سخن کی از دهن من برون جهد

صبح است و مهر دم زده زین صحن دودناک
مانند شعله‌ای که ز گلخن برون جهد

جان پرورد نسیم که از زلف او وزد
چون باد صبحدم که ز گلشن برون جهد

ساقی بگو به بلبل تا برکشد نوا
باشد که زاغ غم ز نشیمن برون جهد

زان سان گداخته ست ز هجران او جلال
کز لاغری ز چشمه‌ی سوزن برون جهد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}