شمارهٔ ۱۵۲ - یک دل – بادودل

مقطعات

دو یار اربیک جای میداشتی
که یکدم یکی را بنگذاشتی

نه این ازتو آزرده بود و نه آن
نه جنگی میان بود و نه آشتی

نه زخم جفائی یکی یافتی
نه تخم عتابی یکی کاشتی

نباید که تو خویشتن را ازان
همی دوستی نیک پنداشتی

منافق توانی بدن ور نه پس
بیکدل دودل چون نگه داشتی؟

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}