جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعی 4 | یاری که دل من است مسکن او را

یاری که دل من است مسکن او را

هر لحظه بهانه ایست با من او را

زانجا که جمال اوی و بدخویی اوست

نی دوست توان خواند و نه دشمن او را