جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعی 10 | بس رنگ که نقاش ازل می آمیخت

بس رنگ که نقاش ازل می آمیخت

تا بر زبر چشم تو خالی انگیخت

گویی که دل سوخته ام فرصت یافت

وز زلف تو در حمایت چشم گریخت