جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعی 59 | زاواز خوش تو عقل مدهوش شود

زاواز خوش تو عقل مدهوش شود

وز دل همه درد و غم فراموش شود

چون وقت سماع درج لب بگشائی

مانند صدف همه تنم گوش شود