جویای تبریزی

غزل 228 | وارستگی از خویش ترا رهبر فیض است

وارستگی از خویش ترا رهبر فیض است

دلبستگی تست که قفل در فیض است

مانند نسیم سحری در ره شوقش

پرواز دل از سینه به بال و پر فیض است

از جوش صفا طعنه زن طور تجلی است

آن سینه که از یاد خدا مظهر فیض است

پیداست ز در باری بحرین دو چشمم

کز یاد کسی دل صدف گوهر فیض است

تا جلوهٔ دیدار بود گرم تجلی

جویا به رخم دیدهٔ حیران در فیض است