جویای تبریزی

غزل 520 | تا نفس باشد ستون خیمهٔ تن چون حباب

تا نفس باشد ستون خیمهٔ تن چون حباب

جز هوایش در سر شوریده‌ام سامان مباد

بعد ازین جویا دلت در موج خیز اضطراب

از فراق کامران بیگ و ملک سلطان مباد