شمارهٔ ۵۴۹

غزلیات

پیش رخت مراست دل داغ داغ بند
پروانه را بس است فروغ چراغ بند

از یاری نسیم سحر عطسه ریز شد
تا صبح بود غنچهٔ گل را دماغ بند

از دست در چمن نگذارم پیاله را
گویی چو نرگسم شده در کف ایاغ بند

آزاد کردهٔ غم عشقست خاطرم
باشد مرا ز شغل محبت فراغ بند

جویا روم به سیر چمن همره نسیم
گر باغبان نهاده به درهای باغ بند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}