شمارهٔ ۱

مثنویات

بنام فروزندهٔ ماه و مهر
فرازندهٔ بارگاه سپهر

ازو گشته در کار خود اوستاد
اگر آب و آتش اگر خاک و باد

به لطفش همه راست چشم امید
اگر سرخ و زرد ار سیاه و سفید

همه راست بر فیض عامش نظر
اگر کوه و دشت است اگر بحر و بر

سری نیست خالی ز اسرار او
دلی کو که نبود طلبکار او

به او ملتجی گر شقی ور سعید
نگشته کسی از درش ناامید

ز ابر عطایش به بارندگی
زمین را رسد مایهٔ زندگی

به فرمانش از ماه و مهر برین
بود ابلق روز و شب زیر زین

مر او راست از مطبخ فضل وجود
شرار انجم و دود چرخ کبود

فلم را ز انجم که هر سو بریخت
ز بس ذکر او تار سبحه گسیخت

ازو گشته در عودسوز سپهر
فروزان همی اخگر ماه و مهر

ز شاخ زبانها تذرو سروش
به بال نفس زو پرد تا به گوش

ز قهرش بود مهر در تاب و تب
ز رنگی به رنگی رود روز و شب

فلک با وجود اینهمه سوکتش
حبابیست از لجهٔ قدرتش

همه را بود چشم یاری ازو
همه راست امیدواری ازو

ز الطاف بیحد بحال عبید
شفاعتگری چون نبی آفرید

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}