جهان ملک خاتون

غزل 221 | به روز بازپسین و به صبحگاه الست

به روز بازپسین و به صبحگاه الست

که ذکر و نام تو همواره بر زبان منست

به خاک پای تو سوگند می‌توانم خورد

که غیر باد نداریم از غمت در دست

ز دیده خون فراقم گشود بر رخ زرد

درِ وصال به یکباره بر رخم دربست

ز پیش دیده چو برخاست سرو سیم اندام

نهال قامت او در دو چشم ما بنشست

مرا به باده چه حاجت بود که در عشقت

ز بوی زلف تو هستیم دایماً سرمست