جهان ملک خاتون

غزل 304 | جز لطف تو جانا به جهان هیچ کسم نیست

جز لطف تو جانا به جهان هیچ کسم نیست

فریاد رسم زود که فریادرسم نیست

چون بلبل شوریده منم عاشق رویش

در بندم و نالان و خلاص از قفسم نیست

از جان به هوای سر کویت شب و روزم

جز دیدن روی تو به عالم هوسم نیست

از محنت هجران تو چون جان به لب آمد

بر دولت وصل تو چرا دسترسم نیست

در راه بیابان تواَم چون شتر مست

قطعاً خبر از راه و ز بانگ جرسم نیست

ای کعبه مقصود اگر دور فتادی

چندانکه روم در ره عشق تو بسم نیست

زنهار به فریاد من خسته جگر رس

زان روی که جز لطف تو ای دوست کسم نیست