جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۵۴
غزلیات
الا ای سرو ناز نازپرورد
تنت بادا جدا از رنج و از درد
عزیز من خبر داری ز حالم
که روز هجر تو با ما چهها کرد
نگارینا به حالم رحمت آور
که با غم جفتم و از وصل تو فرد
تو میدانی که از هجر تو دارم
سرشکی ارغوانی و رخی زرد
به درد عشق جانانم قرینست
دلی گرم و رخی زرد و دمی سرد
نیارم بر سر کویت گذشتن
که با عشقت نیارم شد هماورد
مبادا کز من خاکی نشیند
نگارینا دمی بر دامنت گرد
تو بس شیرین زبان یاری همانا
به شیر و شکّرت مادر بیاورد
جهان درباز جان و دل که جان را
دریغ از کس نمیدارد جوانمرد