شمارهٔ ۷۹۹

غزلیات

تیغت از فرق مبتلا رفته
از سرم سایه هما رفته

بس که بیگانه مشربان دیدم
از لبم حرف آشنا رفته

رفته بر پیکرم ز گردش چرخ
آنچه بر دانه ز آسیا رفته

از میان رفته ایم تا من و دل
جم و جام جهان نما رفته

طاق ابروی اوست کعبه ما
دل به آن قبلهٔ دعا رفته

نگهم تا به خاک درگه او
به تکاپوی توتیا رفته

مستی افزاست نغمهٔ تو حزین
دل ازین طرز آشنا رفته

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}