غزل 498 | هر که را عشق هم نشین باشد

هر که را عشق هم نشین باشد

جامۀ خوابش آتشین باشد

خانه خالی که دوست ننشیند

در وجودی که مهر و کین باشد

بی نمازی بود که در رهِ عشق

التفاتش به کفر و دین باشد

دوستان در چنین بلا که منم

صبرم از دوست بیش ازین باشد

عاقبت غم در آرد از پایم

بارِ هجران اگر چنین باشد

کم ز کاهی بود به بازویِ عشق

گر همه کوهِ آهنین باشد

بر سرِ خاکم ار به رستاخیز

گذرِ یارِ نازنین باشد

بر کشد تا به آسمان فریاد

استخوانم که در زمین باشد

عزمِ غربت نزاریا نکند

هر که را مقبلی قرین باشد

بر نخیزی دگر ز خاکِ درش

اگرت بخت هم نشین باشد

غزل 498 | هر که را عشق هم نشین باشد

پرسش‌های پرتکرار

دیوان {{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poetSubtitle }}

کوتاه دربارهٔ شاعر

کتاب‌ها

زندگی‌نامه {{ poet.nickname || poet.name }}

{{ catTitle }}

{{ card.heading || card.title || "غزل حافظ" }}

تعبیر

تعبیر عامیانه

تعبیر نو

عشق و دل

کار و زندگی

توصیه

معنی شعر

حس همین لحظه

{{ hopePoem.heading || hopePoem.title }}

تعبیر شما از این فال

فال‌های امروز

{{ poemHeading }}