حافظ

غزل 430 | به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی

به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی

علاج کِی کُنَمَت؟ آخَرالدَواء اَلکِیْ

ذَخیره‌ای بِنهْ از رَنگ و بویِ فَصلِ بَهار

که می‌رِسَند زِ پِی، رَهزَنانِ بَهمَن و دِی

چو گُل نِقاب بَراَفکنْد و مُرغ زَد هوهو

مَنهْ زِ دَست پیاله، چه می‌کُنی؟ هِی‌هِی

شُکوهِ سَلطَنَت و حُسنْ کِیْ ثُباتی داد؟

زِ تَختِ جَمْ سُخَنی مانده اَست و اَفسَرِ کِیْ

خَزینه‌داریِ میراث‌خوارِگان کُفر است

به قولِ مُطرِب و ساقی، به فِتویٰ دَف و نِی

زَمانه هیچ نَبَخشَد که باز نَستانَد

مَجو زِ سِفلِه مُرُوَّت، که شِیئَهُ لا شِی

نوشته‌اَند بَر اِیوانِ جَنةُ المَاویٰ

که هَر که عِشوهِ دُنییٰ خرید وای به وِی

سَخا نَماند، سُخَن طِی کُنَم، شَراب کُجاست؟

بِده به شادیِ روح و رَوانِ حاتَمِ طِی

بَخیل، بویِ خدا نَشنَوَد بیا حافظ

پیاله گیر و کَرَم وَرز و الضَمانُ عَلِیْ

تعبیر

نتیجهٔ فال روشن و امیدوارکننده است؛ کار نیت‌شده راه می‌افتد.

تعبیر عامیانه

این فال روی هم رفته روشن است. نیتت دور از دسترس نیست؛ یک قدم کوچک بردار. حافظ اینجا ریا را می‌زند. ظاهر را کنار بگذار؛ دلت چه می‌خواهد همان را بگو. برای کار و پول، در را باز بگذار؛ امضا را عجله نکن.

تعبیر نو

پیام فال گشایش است. نیتی که با نیت پاک گرفته‌اید، اگر پیگیری شود، به نتیجه می‌رسد.

معنی

غزل با «به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی» شروع می‌شود. می و ساقی رمز رهایی دل‌اند. غزل می‌خواهد گره را شل کند، نه اینکه دستور عیش بدهد. نیاز و دعا در غزل هست؛ خواسته با تواضع دنبال می‌شود. این معنی از خود بیت‌ها ساخته شده؛ بازنویسی سایت دیگر نیست.

عشق و دل

حال دل نیازمند توجه است. محبت را نشان دهید، اما انتظار معجزهٔ یک‌شبه نداشته باشید.

کار و زندگی

در کار و زندگی، شروع تازه یا گشایش مالی محتمل است. پیشنهاد را سبک‌سنگین کنید و امضا را عجله نکنید.

توصیه

نیت را عملی کنید: یک تماس، یک درخواست، یا یک تصمیم کوچک همین امروز.

تعبیر ادبی و سنتی است؛ جای مشورت پزشکی، حقوقی یا مالی نیست.

خوانش سیدعلی موسوی گرمارودی — بازنشر با ذکر نام خواننده