شمارهٔ ۲

غزلیات

بیامدی صنما بر دو پای بنشستی
دلم ز دست برون کردی و بِدَر جستی

نه مست بودی و پنداشتم که چون مستان
همی به حیله‌ شناسی بلندی از پستی

سه روز شد پس از آن تا ز درد فرقت تو
نه هوشیاری دانم که چیست نه مستی

درست گشت که جان منی بدان معنی
که تا زمن بگسستی به من نه پیوستی

به جان جانان گر تو به دست خویش دلم
چنانکه بردی امروز باز نفرستی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}