شمارهٔ ۱۰

رباعیات

دل گرچه ز هجرت سپر تیر بلاست
تن گرچه ز اندوه تو چون موی بکاست

تا از تو مرا هنوز امید وفاست
از من تو بدان که هیچ کج ناید راست