ابوسعید ابوالخیر

رباعی 181 | ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ

ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ

با لعل تو سلسبیل و کوثر همه هیچ

بودم همه بین، چو تیزبین شد چشمم

دیدم که همه تویی و دیگر همه هیچ