ابوسعید ابوالخیر

رباعی 277 | زآن ناله که در بستر غم دوشم بود

زآن ناله که در بستر غم دوشم بود

غمهای جهان جمله فراموشم بود

یاران همه درد من شنیدند ولی

یاری که در او کرد اثر گوشم بود