ابوسعید ابوالخیر

رباعی 290 | روزی که چراغ عمر خاموش شود

روزی که چراغ عمر خاموش شود

در بستر مرگ عقل مدهوش شود

با بی دردان مکن خدایا حشرم

ترسم که محبتم فراموش شود