غزل شمارهٔ ۱۸۹ شاه نعمت‌الله ولی | کتاب غزلیات

صورتی آراستی معنی کجاست
کی خدا یابی چه رویت با ریاست

ظاهر و باطن به همدیگر نکوست
هر که دارد هر دو با ما آشناست

گرچه تمر و جو ز هر یک تیرگیست
بهتر از این هر دو آن انجیر ماست

مجلس عشقست و ما مست و خراب
این چنین بزم خوشی دیگر کجاست

بحر عشقش را کرانی هست نیست
ابتدا نبود ورا بی انتهاست

آفتابست او و عالم سایه بان
عالمی در سایه بان پادشاست

هر که چون ما بندهٔ سید بود
هم چو بنده سید هر دو سراست