ابوسعید ابوالخیر

رباعی 311 | پیریم ولی چو عشق را ساز آید

پیریم ولی چو عشق را ساز آید

هنگام نشاط و طرب و ناز آید

از زلف رسای تو کمندی فگنیم

بر گردن عمر رفته تا باز آید