غزل شمارهٔ ۶۶۷ شاه نعمت‌الله ولی | کتاب غزلیات

پادشه حکم ما روان بنمود
هم به نام خودش نشان بنمود

هر چه در غیب و در شهادت بود
همه ایثار بندگان بنمود

در میخانه را گشود به ما
راز پنهان به ما عیان بنمود

حکم تاج و کمر به ما بخشید
این عطا او به ما چنان بنمود

رو در آئینهٔ دلم بنمود
نام تمثال خویش جان بنمود

نقد گنج خزانهٔ اسما
جمله انعام این و آن بنمود

نعمت الله در ازل بنواخت
تا ابد میر عاشقان بنمود