غزل شمارهٔ ۶۹۷ شاه نعمتالله ولی | کتاب غزلیات
چشمت به تو نور خوش نماید
گوش تو در سخن گشاید
در گلشن ما زبان بلبل
هر لحظه تو را همی سراید
دست تو بیان کند یدالله
گر زانکه یدش به دستت آید
پائی که به قدرتش بپایست
بی قدرت او به پا نپاید
بی جود وجود سید ما
خود بود وجود ما نشاید
نظرات
هنوز نظری تأیید نشده.
{{ c.body }}