رباعی شمارهٔ ۱۷۲ شاه نعمت‌الله ولی | کتاب رباعیات

ننشین بنشین وز همه عالم برخیز
عالم چه بود ز بود عالم برخیز

در کتم عدم بیا و با ما بنشین
از بود وجود خویشتن هم برخیز