رباعی شمارهٔ ۲۳۹ شاه نعمت‌الله ولی | کتاب رباعیات

هر گه که دل از خلق جدا می‌ بینم
احوال وجود با نوا می‌ بینم

و آن لحظه که بی خود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر خدا می‌ بینم