رباعی شمارهٔ ۴۸ شیخ بهایی | کتاب رباعیات

ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
دیگر پی نام و ننگ، بیهوده مکوش

ستاری او چو گشت در عالم فاش
پنهان چه خوری باده؟ برو فاش بنوش