ابوسعید ابوالخیر

شعر 37 | خوش آید او را چون من به ناخوشی باشم

خوش آید او را چون من به ناخوشی باشم

مرا که خوشی او بود ناخوشی، شاید

مرا چو گریان بیند بخندد از شادی

مرا چو کاسته بیند کرشمه بفزاید