اسیر شهرستانی

غزل 696 | تا به کس روشن نسازم کفر ایمان بار خویش

تا به کس روشن نسازم کفر ایمان بار خویش

همچو شمع از خلق پنهان کرده ام زنار خویش

فیض دست آموز دارد ناخن موج سرشک

هر گره کز دل گشایم می زنم در کار خویش

سرنوشت طالعم تا گشته بخت واژگون

گر کنم آزار دشمن می کنم آزار خویش

وصل جاوید خیال از آفت هجر ایمن است

کی توان سوخت ما را بی گل رخسار خویش

گر نگاه گرم او گردد خریدار نیاز

عشق می سوزد سپند از گرمی بازار خویش

باغبان گلشن انصاف را نازم اسیر

کز پر بلبل کند خار سر دیوار خویش