بخش ۱۰۴ - تمثیل موبد اول

خسرو و شیرین

یکی گفتا بدان مانَد که در خواب
در اندازد کسی خود را به غرقاب

بسی کوشد که بیرون آورَد رخت
ندارد سود‌ش از کوشیدن ِ سخت

چو از خواب اندر آید تاب‌دیده
هراسی باشد اندر خواب دیده

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}