شمارهٔ ۲۰۶

غزلیات

ز خط چو حلقه ی حیرت به گوش مردم کرد
ز جلوه اش نگهم دست و پای خود گم کرد

گرفت موج هوا جلوه ی رگ یاقوت
چو غنچه تا به چمن لعل او تبسم کرد

از آن عقیق لب آبدار دست شوی
که بر غبار خطش مردمک تبسم کرد

ز ناوک ستمش شفته گشت جان و تنم
چها که با جگرم چشم زخم انجم کرد

دلم که بود مریض غم از جهان نورس
علاج خویش به معجون دُردی خُم کرد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}