امیر پازواری

شعر 274 | گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاری

گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاری

دَرْ دَمْ به منه چشِ اَسْلی دَرْآری

تو که سرخهْ گِل وَلْگْ ره جومه داری

ورازْنهْ مه دلْ ره صید کردهْ داری