امیر پازواری

شعر 42 | اَوی دُوسْ به گیتی بَسْ نِخارِهْ مِهْ‌کٰارْ

اَوی دُوسْ به گیتی بَسْ نِخارِهْ مِهْ‌کٰارْ

کَتْمِهْ شووُ روز، دیمْ دکِتْ سُونِ ویمٰارْ

سُوزِّمِهْ، و تَشْ (آتِشْ) بُونه هَر روزی سی‌وٰارْ

مصاحبْ مِنِهْ دَرْدِهْ، اَنْدوُهِهْ تیمٰارْ

امیر گِنِهْ: هر کسْ که مِجی اَوی یٰارْ

پَنْدارْ کِهْ دَنی، وی نَکِرْدبی هِچّی کٰارْ

نَخچیرْ که هُمونْ لٰارْ بَچِری (بَچرِهْ) یکی‌وٰارْ

یَقینْ کِهْ نَخْچیر کِشْتِهْ بَوی بِهْ نٰاچٰارْ