شمارهٔ ۱۸۲ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی | کتاب غزلیات

چند دل را غم و اندیشه دنیا ببرد
می صافی مگر این تیرگی ما ببرد

بام دیرم ز پی کسب هوا به که فلک
بزم عیشم ز بر بام مسیحا ببرد

چند آن مغبچه از دیر برون آمد مست
نقد هوش از دل بی‌صبر و شکیبا ببرد

دل بی‌عشق هلاکست چه باشد که از غیب
قابلی جلوه کند وین دل ما را ببرد

کافر من بود آن نوع که تا در پیشیش
برهمن نام بت و دیر و چلیپا ببرد

کس اگر جا همه در کعبه کند چون که ز دید
سیل می موج زن آید دلش از جا ببرد

خاطر نازک آن شوخ نرنجد فانی
به که از کوی وی این یارب و غوغا ببرد