شمارهٔ ۲۲۷ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی | کتاب غزلیات

چه خوش باشد که باشد در بهارم
کنار جوی و سروی در کنارم

گهی باشد به سبزه افت و خیزم
گهی باشد به ساغر گیر و دارم

بود چون آب چشم و آتش دل
تذروان بر کنار جویبارم

ز دست ساقی گلرخ دمادم
می گلگون کند دفع خمارم

همینم گر بود ارزانی از چرخ
توقع شوکتی دیگر ندارم

بلندان را چو آخر خاکساریست
بحمدالله کز اول خاکسارم

ز بت گردید سوی قبله‌ام رو
ز پیر دیر ازین رو شرمسارم

خودی از خود بیفکندم چو فانی
سبک‌تر شد براه عشق بارم