اوحدالدین کرمانی

شعر 148 | می کن ستمی و هر چه بادا بادا

می کن ستمی و هر چه بادا بادا

کم گیر دمی و هر چه بادا بادا

از سود و زیانِ آنچ نامش عمر است

ماییم و دمی و هرچ بادا بادا