اوحدالدین کرمانی

شعر 174 | در نقطهٔ خویشتن مرا مشکلهاست

در نقطهٔ خویشتن مرا مشکلهاست

همچون سر و پای دایره ناپیداست

آن به که ازین قاعده بیرون آییم

کاین کار به پرگار نمی آید راست