اوحدالدین کرمانی

شعر 253 | بی ذل کسی به پادشایی نرسد

بی ذل کسی به پادشایی نرسد

هرگز به دُرست مومیایی نرسد

گر رهرو را به فعل خود وادارند

پس کَس به مقام پیشوایی نرسد