اوحدالدین کرمانی

شعر 132 | از صدق رهانی دل خود را از حیف

از صدق رهانی دل خود را از حیف

وز صدق رهانی سر خود را از سیف

شاید که تو حدّ صدق از من پرسی

دانی چه بود صدق نگویی کم و کیف