اوحدالدین کرمانی

شعر 117 | رازت چو به پیش خلق شد فاش ای دل

رازت چو به پیش خلق شد فاش ای دل

آگاه شد از حال تو اوباش ای دل

اومید خوشیت ناخوشی بار آرد

می ساز به ناخوشی و خوش باش ای دل