اوحدالدین کرمانی

شعر 290 | هر لقمه که آلوده بود قی به از آن

هر لقمه که آلوده بود قی به از آن

بی خود به تواضع آردت می به از آن

نیکی و غرور دور دارد زخدای

بد بودن و اعتراف در پی به از آن