اوحدالدین کرمانی

شعر 67 | دلدار طلب مکن که دلدار نماند

دلدار طلب مکن که دلدار نماند

بی یار نشین که در جهان یار نماند

دامن درکش به گوشه ای خوش بنشین

انگار که در زمانه دیّار نماند