اوحدالدین کرمانی

شعر 128 | هر پیر که دل به عشرت و لهو سپرد

هر پیر که دل به عشرت و لهو سپرد

یا حرف سکون زتختهٔ لَهو ستُرد

او مرده بود حقیقتی از پی آنک

روشن گردد چراغ چون خواهد مُرد