اوحدالدین کرمانی

شعر 102 | از بس که غم دنییِ مردار خوری

از بس که غم دنییِ مردار خوری

نه کار کنی و نه غم کار خوری

سرمایهٔ تو از همه عالم عمری است

بر باد مده که غصّه بسیار خوری