جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعی 42 | جائی که غمت بقصد جان برخیزد

جائی که غمت بقصد جان برخیزد

دل را چه زیان گر از میان برخیزد

دارم سر آن که تا بدستت نکنم

از پا ننشینم ار جهان برخیزد