جهان ملک خاتون

غزل 930 | هنوز از بادهٔ وصل تو مستم

هنوز از بادهٔ وصل تو مستم

که می‌گیرد به جامی باز دستم

چو چشم ناتوانت ناتوانم

چو لعل مِیْ پرستت می‌پرستم

ز باد صبحدم هر دم پیامی

به نزد یار مشکین مو فرستم

که از بوی سر زلفت نگارا

به سان آهوی تاتار هستم

ز پا افتاده‌ام از دست هجران

بگیر آخر ز وصل خویش دستم

منِ آشفتهٔ بی دل، دل و جان

به دام زلف و سودای تو بستم

به هجرانم ز دیده خون گشادی

به دام زلف کردی پای بستم

به دل بودم ز غم بسیار باری

بحمدالله کز آن غم باز رستم