رباعی 96 | پیش لب خود یاد شکر هیچ مگیر

پیش لب خود یاد شکر هیچ مگیر
پایان چو شد این سخن ز سر هیچ مگیر

گفتی تو مرا چو باد در سر داری
خاک قدم توام دگر هیچ مگیر